روایت زنان از زندان های جمهوری اسلامی

در زندان های جمهوری اسلامی چه می گذرد

سازمان‌های حقوق بشری از بازداشت بیش از ده‌ هزار نفر در اعتراضات سراسری اخیر در ایران خبر داده‌اند. نام و مشخصات ۱۶۰۰ نفر از آنها تا به امروز توسط «کمیته‌ی پیگیریِ بازداشتی‌ها» ثبت ‌شده است که ۴۳۱ از آنها زن بوده‌اند. با وجود این‌، هنوز تعداد زیادی از دستگیرشدگان احراز هویت نشده‌اند و کسی از نهاد دستگیرکننده یا محل نگه‌داری آنها خبر ندارد. افزون بر این، بسیاری از خانواده‌هایی که از بازداشت فرزندانشان مطلع شده‌اند به علت تهدید از سوی نهادهای امنیتی خبر بازداشت فرزندانشان را منتشر نمی‌کنند. این در حالی است که تا کنون هیچ آمار رسمی و دقیقی از سوی مقامات مسئول ارائه نشده ‌است.

در چنین شرایطی تنها شخص بازداشت‌شده است که می‌تواند تصویر دقیقی از وضعیت بازداشتگاه‌ها را ترسیم کند. به همین دلیل، من به کمک چند نهاد حقوق‌بشری روایت‌های تعدادی از زنانی را که به طور موقت آزاد شده‌اند ثبت کرده‌ام، که در ادامه می‌خوانید.

پشت درهای بسته‌ی بازداشتگاه چه می‌گذرد

هیچ‌کس نمی‌داند که اولین روایت از زندان را کدام زندانی از پشت دیوار کدام زندان بیرون آورد و برای دیگران بازگو کرد. با این حال، به‌خوبی می‌دانیم که روایت‌های زندان در طول تاریخ بازگوکننده‌ی حقایق بی‌شماری از دل بازداشتگاه‌ها، اردوگاه‌ها و شکنجه‌گاه‌ها بوده و صدای خاموش زندانیان، قربانیان و شکنجه‌شدگان را به پشت درهای بسته رسانده‌اند.

تصویری نو از زنان در خیابان های ایران

تصاویری که این روزها از حضور زنان در خیابان ثبت می‌شود، فقط از جهت مستندنگاری رویدادها و کنش‌های اعتراضی‌ای که زنان در جامعه رقم می‌زنند و نقشی که در جریان مبارزات ایران دارند، اهمیت ندارد. بلکه از این جهت نیز مهم است که به‌عنوان مجموعه پرتره‌ای گاه‌شمارانه، لحظات تاریخ‌ساز از جریان تغییر چهره‌ی زنان را ماندگار می‌کند و نشان می‌دهد که چطور زنان از طریق دگرگونی در نحوه‌ی نمایش بدنشان، امکان بازنماییِ تازه و متفاوتی از خود را فراهم می‌آورند و در پی آن، طرح‌ها و اشکال نوظهوری از رهایی در آینده را پیشنهاد می‌دهند. در هر یک از این عکس‌ها یا فیلم‌های ثبت‌شده از زنان در خیابان با فوران مهارناشدنیِ سوژه‌‌ای سرکوب‌شده مواجه‌ایم که آن را به قابی تکان‌دهنده، الهام‌بخش و شورانگیز بدل می‌کند. سوژه‌ی زنانه‌ای که همواره به اندرونی رانده و از فضای بیرونی حذف شده است، حالا به خیابان قدم می‌گذارد و قابل‌مشاهده و دیدنی می‌شود. در این قاب‌ها شاهد خودنماییِ فیگوراتیو تن زنانه در محیط اطرافش هستیم که آگاهانه و عامدانه بدن خود را به نمایش می‌گذارد و دیگران را به تماشای خود فرامی‌خواند و فضای پیرامونش را تحت‌تأثیر حضورش دگرگون می‌کند. در این متن می‌کوشم تا توضیح دهم که چطور زنان به‌عنوان سوژه‌های خودآیین و خودبیانگر، نحوه‌ی بازنمایی از خویش را تحول می‌بخشند و با ارائه‌ی تصویری تازه و متفاوت از خود، چشم‌اندازی از ایرانِ پس از آزادی را ترسیم می‌کنند.

دختران دبیرستانی، از شعارنویسی تا برهم زدن کلیشه‌ها

مریم فومنی در گفتگو با یک معلم دبیرستان دخترانه در تهران

دختران دبیرستانی‌ای که این روزها در خیابان‌های شهر‌های کوچک و بزرگ، مقنعه‌ها را از سر برمی‌دارند و با صدای بلند شعار «مرگ بر دیکتاتور» سر می‌دهند، نگاه‌ها را به خود جلب کرده‌اند. با یک معلم دبیرستان‌ در تهران، درباره‌ی این دختران نوجوان و شیوه‌ی مشارکتشان در اعتراضات اخیر گفتگو کرده‌ایم. او که بنا به ملاحظات امنیتی از ذکر نام و مشخصاتش‌ می‌پرهیزیم در سال‌های اخیر در حرکت‌های اعتراضی به‌طور فعال مشارکت کرده است. او می‌گوید دختران نوجوانی که این روزها در خیابان هستند، بسیاری از کلیشه‌های جنسیتی را برهم زده‌اند. به گفته‌ی این فعال مدنی، جامعه‌ای که خواهان حقوق برابر است بسیار گسترده شده و از مرزهای قبلی فراتر رفته است.

---

بیست سال مبارزه ی زنان، به روایت دوربین آرش عاشوری نیا

 

شب است. اما عکسِ تاریک را آتش درون سطل زباله‌ها روشن کرده است. نورِ آتش توجه را به سمت چپ تصویر می‌کشاند. آنجا معترضانی ایستاده‌اند که هرچند صورتشان را نمی‌بینیم اما خشم و شجاعت‌ از زبان بدنشان هویدا است. این یکی از چهار تصویری است که روزنامه‌ی گاردین، چند روز پس از کشته شدن ژینا (مهسا) امینی از اعتراض‌ها در تهران منتشر کرد. نام عکاس منتشر نشد. هم‌زمان ۱۶ عکس دیگر در رسانه‌های داخل و خارج از ایران منتشر شدند که خشونت نیروهای امنیتی را از دل خیابان‌های تهران به جهان نشان داد. 

عکاس می‌خواست هویتش محفوظ باشد تا بتواند عکس‌های بیشتری از اعتراض‌های مردمِ ایران و سرکوب خشونت‌بارشان بگیرد. اما چند روز بعد مرگ ناگهانیِ عکاس باعث شد که حالا بتوان نامش را با صدای بلند اعلام کرد: آرش عاشوری‌نیا که ششم مهرماه به دلیل ایست قلبیِ ناگهانی در خانه‌اش در تهران جان ‌سپرد.  

عاشوری‌نیا، عکاس ۴۲ ساله در ۲۰ سال گذشته بسیاری از اعتراضات مدنی و سیاسی در ایران را ثبت کرده است. در بین فمینیست‌های ایرانی او به «عکاس جنبش زنان» معروف بود. 

هفده اسفند ۱۳۸۱ وقتی که زنان ایرانی برای اولین بار پس از انقلاب مراسم روز جهانی زنان را در فضای عمومی شهر، در پارک لاله‌ی تهران برگزار کردند، این عاشوری‌نیا بود که این حضور باشکوه برای گرامی‌داشت روز جهانی زنان را با دوربینش ثبت کرد

جنبش‌ها مقاومت مدنی چگونه حامیان حکومت را به رویگردانی از آن ترغیب می‌کنند

هیچ ساختار قدرتی بدون کوشش‌های روزانه و حمایت منفعلِ گروه‌های مختلف، از بالا تا پایینِ جامعه ــ نیروهای پلیس و سربازان، بانکداران و صاحبان کسب‌وکار، معلمان و وکلا، رانندگان کامیون، زباله‌جمع‌کن‌ها، دیپلمات‌ها و بسیاری دیگر ــ دوام نمی‌آورد. و همه‌ی این گروه‌ها را می‌توان متقاعد کرد که کار کردن ــ مستقیم یا غیرمستقیم ــ برای حکومت دیگر به نفع‌شان نیست 

 وقتی حامیان اصلیِ حکومت از پشتیبانی از ساختارِ قدرت دست بردارند، پژوهشگران از «روگردانی» سخن می‌گویند.  من و ماریا استفان با بررسی سوابق تاریخیِ بیش از یک‌صد کارزار مقاومت مدنی بین سال‌های ۱۹۰۰ و ۲۰۰۶، فهمیدیم که روگردانیِ نیروهای امنیتی احتمال موفقیتِ مقاومت خشونت‌پرهیز را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد. در میان این موارد، روگردانیِ نیروهای امنیتی به شکل‌های به‌شدت متفاوتی رخ داده است ــ از خودداریِ علنیِ ژنرال‌ها از اجرای دستورات تا تظاهر مأموران به دریافت نکردن دستورات تا شانه خالی کردن سربازان از زیر بارِ وظایفشان یا بر زمین گذاشتن سلاح‌های خود.

 تحقیقات جدید نشان داده است که اتحادیه‌های کارگری ــ به‌ویژه در بخش صنعت ــ می‌توانند توازن قوا را از پایین تغییر دهند. جنبش‌ها باید افرادِ همراه با وضع موجود را به این فکر بیندازند که آیا ادامه‌ی همراهی با حکومت واقعاً از نظر فردی یا جمعی به نفعِ آنهاست یا نه. البته هر گروهی ممکن است به دلیل متفاوتی ترغیب شود که به این پرسش بیندیشد.

 نیروهای امنیتی ــ پلیس، شبه‌نظامیان، نظامیان ــ معمولاً از حکومت روگردان می‌شوند اگر با معترضان پیوندهای قومی یا اجتماعی داشته باشند یا در شبکه‌های اجتماعیِ مشترکی عضو باشند؛ اگر فکر کنند که دولت یا مسئولان ارشد رفتار نامنصفانه‌ای با آنها داشته‌اند؛ یا اگر احساس کنند که با دیگر نیروهای امنیتی ــ مثل شاخه‌های رقیب ارتش یا یگان‌های زبده‌ی پلیس ــ بهتر از یگان‌های خودشان رفتار می‌شود. 

 

 بسیاری از جنبش‌ها می‌کوشند تا زیرگروه‌های بانفوذِ مختلفی را در هر «رُکن» بررسی کنند. این تحلیل عبارت است از ارزیابیِ توانِ جنبش برای تأثیر گذاشتن بر اعضای هر یک از این گروه‌های کوچک‌تر یا مختل کردن فعالیت آنها. گروه‌هایی که در یک رکن هستند اما از مرکز قدرت دورترند ممکن است کمتر از بقیه به مرکز وفادار باشند. حتی اگر زیرگروه یا گروه‌های مستقر در مرکزِ رکن به حکومت وفادار بمانند، آن مرکز برای تداوم حفظ قدرت همچنان به آدم‌های مختلفِ دیگری هم نیاز دارد. برای مثال، یک ژنرال ممکن است به حکومت وفادار بماند، اما اگر درجه‌داران یا سربازان وظیفه‌ی زیردستِ او از همکاری خودداری کنند، اقتدارش زیر سؤال می‌رود. تصمیم یک متحد خارجی به قطع حمایت به علت فشار افکار عمومیِ شهروندانش ممکن است قدرت و عزم و اراده‌ی نیروهای نظامی را هم به میزان چشمگیری کاهش دهد. اگر در هر یک از ارکان اصلیِ حمایت به‌اندازه‌ی کافی روگردانی رخ دهد تداوم حفظ قدرت برای حکومت بسیار دشوار خواهد بود.

شمایل‌های مقاومت زنان علیه حجاب اجباری پس از انقلاب

 

از همان نخستین ماه‌های پس از انقلاب با اجباری‌شدن حجاب، حکومت از حربه‌های مختلف بهره می‌بُرد تا زنان را وادار کند که به پوشش تحمیلی‌اش تن دهند و تصویر واقعی از خود را از یاد ببرند و باور کنند آنچه هستند، انتخاب خودشان است. در این سال‌ها چه بسیار زنانی که وقتی به خود می‌نگرند، به‌سختی می‌توانند چهره‌ی دلخواه خویش را در زیر حجاب اجباری بیابند. هرچند صدای اعتراض زنان به حجاب اجباری در آغاز انقلاب سرکوب می‌شود و خواسته‌ها و دغدغه‌هایشان به این بهانه که در اولویت اهداف انقلابی نیست، نادیده گرفته می‌شود اما از همان دوران، مقاومت زنان در برابر حجاب اجباری شکل می‌گیرد و به‌تدریج به مبارزه‌ای روزمره بدل می‌شود.

اختناق و خفقان حاکم بر جامعه به زنان اجازه نمی‌دهد که به حرکتی جمعی دست بزنند اما کنش‌های فردیِ آنان شعله‌ی مبارزه با حجاب اجباری را روشن نگه می‌دارد. زنان در این سال‌ها به‌جای اینکه منتظر قیام عمومی بمانند، رفتارهای روزمره‌شان را به کنش اعتراضی بدل می‌کنند و به انقلابی تک‌نفره دست می‌زنند. چنین به نظر می‌رسد که هر چند وقت یک‌بار زنی در برابر حجاب اجباری عصیان می‌کند و اتفاقی را رقم می‌زند و بعد توسط حکومت خفه می‌شود و از یاد می‌رود. اما با مرورِ جنبش مبارزات زنان پس از انقلاب می‌توان دید که چطور تک‌تک حرکات فردی و پراکنده‌ی زنان، جریان پیوسته و مستمری را شکل می‌دهد و مقاومت هر زن، الهام‌بخش زن بعدی می‌شود و جسارت مبارزه را در دیگران تکثیر می‌کند تا این مسیر را ادامه دهند و به‌تدریج نوعی همبستگیِ زنانه‌ی نامرئی را بیافرینند.

در پشت پرده ی قتل مهسا امینی چه گذشت

 نور افشانی بر تاریکخانه ی یک جنایت در خمهوری اسلامی
وقتی دستگاه قضایی خود بخشی از پروژه ی پنهان کردن حقیقت است، گروه های هکری در جست و جوی عدالت اند همسو با رسانه ها. 

دو هفته پس از کشته شدن مهسا امینی، دختر ۲۳ ساله ی سقزی در بازداشتگاه گشت ارشاد که به خیزشی سراسری علیه جمهوری اسلامی تبدیل شده. اما مقام های جمهوری اسلامی نه تنها اراده ای برای افشای این واقعیت ندارند بلکه جلوی دوربین به چشمان حقیقت خاک پاشیده اند. روشی که در گذشته شاید دست کم تا حدودی جواب گو بوده اما حالا در مواجه با نسل جدید تحول خواهان ایرانی ناکارآمد جلو کرده است.  پرونده های محرمانه و خیلی محرمانه ی جنایت های جمهوری اسلامی دیگر افسانه ای بیش نیست با وجود انبوه گروه های هکری. اینجا با همکاری دست کم سه گروه هکری ، پرده از حقیقت جنایت علیه مهسا امینی برداشته می شود. ده روز پیش ایران اینترنشنان تصاویر اسکن سر مهسا امینی را که یک گروه هکری ناشناس در اختیارش قرار داد منتشر کرد. تصاویری که نشان دهنده ی وارد شدن ضربه به جمجمه ی او بود. خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران یک روز بعد تایید کرد که این عکس ها واقعی و متعلق به مهسا امینی است اما مدعی شد نشانی از ضربه به سر وجود ندارد وضایعه دیده شده در عکس مربوط به عمل جراحی در دوران کودکی او بود. ان ضربات را چه کسانی زده اند و اکیپ قتل مهسا امینی چه کسانی بوده اند. گروه هکری بک دور اطلاعاتی در اختیار ایران اینترنشنال قرار داده شامل نام و مشخصات کامل این افراد و حتی آدرس دقیق محل سکونتشان که در کانال تلگرامی شان هم منتشر شده . سر تیم گشت ارشادی که مهسا امینی را بازداشت کرد، سروان عنایت الله رفیعی ۵۲ ساله متولد شهر خدابنده در زنجان است

اعتراضات سراسری در ایران پنجشنبه ۷ مهر ۱۴۰۱

 

اعتراضات سراسری مردم ایرانه همچنان ادامه داد. فریاد آزادی خواهی مردم ایران پس از گذشت ۱۴ روز از قتل مهسا امینی توسط نیروهای سرکوب گر نظام جمهوری اسلامی همچنان ادامه دارد. این بار زنان و مردان غیور ایران خاموش نخواهند شد و تا آزادی ایران خیابان ها را ترک نخواهند کرد
در غیاب احزاب فراگیر، معترضان در ایران در غالب گروه های کوچک و محلی اعتراضات شان را سازمان دهی می کنند. نیروهای  سرکوب گر در سرکوب مردم آزادی خواه مستاصل و درمانده شده اند. این اغاز شرایط نوینی در ایران است

در انقلاب ۵۷ گروه های سیاسی در میان بودند به عنوان مرجع و پیام خود را منتقل می کردند اما امروز  انقلاب به شکل دیگری در حال رخ داد است. این خود مردم هستند که به خیابان ها آمده اند و قیام خود را سازمان دهی می کنند، برخلاف خواست قدرت های برتر جهانی که وجود جمهوری اسلامی همچنان به نفعشان هست. مهسا امینی به خاطر عدم پذیرش قوانین ضدانسانی نظام  جمهوری اسلامی به قتل می رسد و این مردم ایران را به خروش می آورد. حکومت امروز قادر به سرکوب جریانی که اتفاق افتاده نیست چرا که قادر به سرکوب بیش از هشتاد میلیون ایرانی نیست. امروز دیگر نظام جمهوری اسلامی فاقد یک بنده ی مستجم و مستحکم است. جمهوری اسلامی روز به روز در حال افول است و ریزش در بدنه ی نظام برای همگان عیان است

 امروز فضای دیکتاتوری سنگین در درون کشور بر علیه احزاب سیاسی و مخالف نظام حاکم است . تا به امروز چند ده هزار نفر از معترضین بازداشت شده اند و بسیاری جان خود را از دست داده اند اما این حجم از سرکوب نمی تواند مردم ایران را متوقف کند بلکه روز به روز به خشمشان افزوده شده و با اراده ی محکم تر به خیابان ها می آیند

امروز شرایط اتونومی و خودمختاری گروه های کوچک در جریان است، گروه جوانان محلات تهران، گروه دانشجویی، گروه های صنفی و بسیاری گروه های دیگر. این گروه ها به صورت خودمختار تصمیم گیری می کنند و تجمعات را برگزار می کنند. اینگونه است که امکان سرکوب همه ی احاد ملت برای حکومت غیرممکن شده است. رمز موفقیت خیزش اخیر مردم ایران در همگانی بودن این اعتراضات است. چرا که در جنبش های عدالت خواهی پیشین، فقط شاهد تجمعات در شهرهای بزرگ و اعظام نیروهای ضد شورش از شهرستان ها به تهران، شیراز و بقیه کلان شهرها بودیم. اینگونه حکومت در سرکوب معترضان موفق می شد. اما امروز تمام دنیا شاهد درماندگی نظام برای مقابله و سرکوب معترضان هستیم 
در صورت ادامه ی قیام سراسری مردم ایران، زوال و نابودی نظام جمهوری اسلامی دور نخواهد بود و این بر همگان عیان است. 

قیام زنان خاموش شدنی نیست

کانون حقوق بشر ایران نام 57 کشته اعتراضات اخیر را منتشر کرد

 

 

به‌رغم تهدیدها و محدودیت‌ها، طی یک هفته اخیر، گستره و دامنه اعتراضات عمومی در ایران افزایش یافت و اخبار متعددی از نافرمانی در رده‌های پایین و میانی نیروهای امنیتی، انتظامی و نظامی منتشر شده است کانون حقوق بشر ایران، یک‌شنبه 3 مهر، اسامی و مشخصات 57 شهروند کشته‌شده در اعتراضات سراسری جاری را منتشر کرد.

انقلاب آزادی خواهی مردم ایران، خیزش سراسری ایرانیان علیه دژخیمان نظام دیکتاتوری جمهوری اسلامی

مهسا ( ژینا امینی ) دختر ۲۳ ساله ی ایرانی بود که در ۲۲ شهریور ۱۴۰۱ پس از دستگیری از سوی گشت ارشاد در تهران در اثر ضرب و شتم ماموران گشت ارشاد و پلیس امنیت اخلاقی نظام جمهوری اسلامی ایران دچار شکستگی جمجمه و مرگ مغزی شد.

مهسا امینی سه روز بعد در اثر جراحات ناشی از ضربات وارده در بیمارستان کسری تهران درگذشت
در پی کشته شدن مهسا امینی تظاهرات ضد رژیم در شهرهای مختلف ایران گسترش یافت. با وجود سرکوب شدید معترضان و کشته شدن دسته کم ۵۷ نفر بر طبق امار نهاد های حقوق بشری، معترضان خیابان ها را ترک نکرده و مردان و زنان شجاع به مقابله با نیروهای سرکوبگر علیه رژیم دیکتاتوری جمهوری اسلامی پرداختند

گزارش صوتی و تصویری کمیته دفاع از حقوق جوان و دانشجو، ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲

 

جلسه‌ سخنرانی کمیته دفاع از حقوق جوان و دانشجو یکشنبه ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲ در ساعت ۱۶ به‌وقت اروپای مرکزی با حضور جمعی از فعالان حقوق بشر و دیگر مهمانان از طریق فضای مجازی زووم، یوتیوب، اپلیکیشن کانون با مدیریت آقای مهدی افشارزاده برگزار گردید. سخنرانان عبارتند از: ۱) شروع جلسه: مهدی افشارزاده، ۲) عباس منفرد: گزارش و تحلیل موارد نقض حقوق جوان و دانشجو در شهریور ماه ۱۴۰۱، ۳) داوود واحدی‌پور: بررسی هدف ۳ از اهداف ۱۷گانه سند ۲۰۳۰ یونسکو و مقایسه آن با قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، ۴) سیاوش نوروزی: خودکشی دانشجویان، ۵) رضا حاتمی: دانشجوئی قبل و بعد از انقلاب، ۶) حمیدرضا تقی‌زاده: مروری بر جنبش دانشجویی، ۷) بحث آزاد با موضوع حق امنیت تحصیل (دانشجویان) و با مشارکت: احسان احمدی‌خواه، سمانه بیرجندی، مصطفی منیری و حمیدرضا تقی‌زاده. همکارانی که ما را در این جلسه یاری کردند عبارتند از، مسئول جلسه: مهدی افشارزاده، منشی جلسه: مصطفی منیری، ضبط صدا و تدوین: احسان احمدی‌خواه، سمانه بیرجندی، ادمین‌ها: ستاره دژم، احسان احمدی‌خواه، مسئول اتاق زوم: سمانه بیرجندی. علاقمندان می‌توانند گزارش‌های صوتی جلسه فوق را از طریق فایل‌های صوتی زیر شنوا باشند و همچنین گزارش تصویری جلسه را در کانال یوتیوب بشریت از طریق لینک زیر تماشاگر باشند.

mahsa amini