جنبش‌ها مقاومت مدنی چگونه حامیان حکومت را به رویگردانی از آن ترغیب می‌کنند

هیچ ساختار قدرتی بدون کوشش‌های روزانه و حمایت منفعلِ گروه‌های مختلف، از بالا تا پایینِ جامعه ــ نیروهای پلیس و سربازان، بانکداران و صاحبان کسب‌وکار، معلمان و وکلا، رانندگان کامیون، زباله‌جمع‌کن‌ها، دیپلمات‌ها و بسیاری دیگر ــ دوام نمی‌آورد. و همه‌ی این گروه‌ها را می‌توان متقاعد کرد که کار کردن ــ مستقیم یا غیرمستقیم ــ برای حکومت دیگر به نفع‌شان نیست 

 وقتی حامیان اصلیِ حکومت از پشتیبانی از ساختارِ قدرت دست بردارند، پژوهشگران از «روگردانی» سخن می‌گویند.  من و ماریا استفان با بررسی سوابق تاریخیِ بیش از یک‌صد کارزار مقاومت مدنی بین سال‌های ۱۹۰۰ و ۲۰۰۶، فهمیدیم که روگردانیِ نیروهای امنیتی احتمال موفقیتِ مقاومت خشونت‌پرهیز را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد. در میان این موارد، روگردانیِ نیروهای امنیتی به شکل‌های به‌شدت متفاوتی رخ داده است ــ از خودداریِ علنیِ ژنرال‌ها از اجرای دستورات تا تظاهر مأموران به دریافت نکردن دستورات تا شانه خالی کردن سربازان از زیر بارِ وظایفشان یا بر زمین گذاشتن سلاح‌های خود.

 تحقیقات جدید نشان داده است که اتحادیه‌های کارگری ــ به‌ویژه در بخش صنعت ــ می‌توانند توازن قوا را از پایین تغییر دهند. جنبش‌ها باید افرادِ همراه با وضع موجود را به این فکر بیندازند که آیا ادامه‌ی همراهی با حکومت واقعاً از نظر فردی یا جمعی به نفعِ آنهاست یا نه. البته هر گروهی ممکن است به دلیل متفاوتی ترغیب شود که به این پرسش بیندیشد.

 نیروهای امنیتی ــ پلیس، شبه‌نظامیان، نظامیان ــ معمولاً از حکومت روگردان می‌شوند اگر با معترضان پیوندهای قومی یا اجتماعی داشته باشند یا در شبکه‌های اجتماعیِ مشترکی عضو باشند؛ اگر فکر کنند که دولت یا مسئولان ارشد رفتار نامنصفانه‌ای با آنها داشته‌اند؛ یا اگر احساس کنند که با دیگر نیروهای امنیتی ــ مثل شاخه‌های رقیب ارتش یا یگان‌های زبده‌ی پلیس ــ بهتر از یگان‌های خودشان رفتار می‌شود. 

 

 بسیاری از جنبش‌ها می‌کوشند تا زیرگروه‌های بانفوذِ مختلفی را در هر «رُکن» بررسی کنند. این تحلیل عبارت است از ارزیابیِ توانِ جنبش برای تأثیر گذاشتن بر اعضای هر یک از این گروه‌های کوچک‌تر یا مختل کردن فعالیت آنها. گروه‌هایی که در یک رکن هستند اما از مرکز قدرت دورترند ممکن است کمتر از بقیه به مرکز وفادار باشند. حتی اگر زیرگروه یا گروه‌های مستقر در مرکزِ رکن به حکومت وفادار بمانند، آن مرکز برای تداوم حفظ قدرت همچنان به آدم‌های مختلفِ دیگری هم نیاز دارد. برای مثال، یک ژنرال ممکن است به حکومت وفادار بماند، اما اگر درجه‌داران یا سربازان وظیفه‌ی زیردستِ او از همکاری خودداری کنند، اقتدارش زیر سؤال می‌رود. تصمیم یک متحد خارجی به قطع حمایت به علت فشار افکار عمومیِ شهروندانش ممکن است قدرت و عزم و اراده‌ی نیروهای نظامی را هم به میزان چشمگیری کاهش دهد. اگر در هر یک از ارکان اصلیِ حمایت به‌اندازه‌ی کافی روگردانی رخ دهد تداوم حفظ قدرت برای حکومت بسیار دشوار خواهد بود.

اعتراضات سراسری در ایران پنجشنبه ۷ مهر ۱۴۰۱

 

اعتراضات سراسری مردم ایرانه همچنان ادامه داد. فریاد آزادی خواهی مردم ایران پس از گذشت ۱۴ روز از قتل مهسا امینی توسط نیروهای سرکوب گر نظام جمهوری اسلامی همچنان ادامه دارد. این بار زنان و مردان غیور ایران خاموش نخواهند شد و تا آزادی ایران خیابان ها را ترک نخواهند کرد
در غیاب احزاب فراگیر، معترضان در ایران در غالب گروه های کوچک و محلی اعتراضات شان را سازمان دهی می کنند. نیروهای  سرکوب گر در سرکوب مردم آزادی خواه مستاصل و درمانده شده اند. این اغاز شرایط نوینی در ایران است

در انقلاب ۵۷ گروه های سیاسی در میان بودند به عنوان مرجع و پیام خود را منتقل می کردند اما امروز  انقلاب به شکل دیگری در حال رخ داد است. این خود مردم هستند که به خیابان ها آمده اند و قیام خود را سازمان دهی می کنند، برخلاف خواست قدرت های برتر جهانی که وجود جمهوری اسلامی همچنان به نفعشان هست. مهسا امینی به خاطر عدم پذیرش قوانین ضدانسانی نظام  جمهوری اسلامی به قتل می رسد و این مردم ایران را به خروش می آورد. حکومت امروز قادر به سرکوب جریانی که اتفاق افتاده نیست چرا که قادر به سرکوب بیش از هشتاد میلیون ایرانی نیست. امروز دیگر نظام جمهوری اسلامی فاقد یک بنده ی مستجم و مستحکم است. جمهوری اسلامی روز به روز در حال افول است و ریزش در بدنه ی نظام برای همگان عیان است

 امروز فضای دیکتاتوری سنگین در درون کشور بر علیه احزاب سیاسی و مخالف نظام حاکم است . تا به امروز چند ده هزار نفر از معترضین بازداشت شده اند و بسیاری جان خود را از دست داده اند اما این حجم از سرکوب نمی تواند مردم ایران را متوقف کند بلکه روز به روز به خشمشان افزوده شده و با اراده ی محکم تر به خیابان ها می آیند

امروز شرایط اتونومی و خودمختاری گروه های کوچک در جریان است، گروه جوانان محلات تهران، گروه دانشجویی، گروه های صنفی و بسیاری گروه های دیگر. این گروه ها به صورت خودمختار تصمیم گیری می کنند و تجمعات را برگزار می کنند. اینگونه است که امکان سرکوب همه ی احاد ملت برای حکومت غیرممکن شده است. رمز موفقیت خیزش اخیر مردم ایران در همگانی بودن این اعتراضات است. چرا که در جنبش های عدالت خواهی پیشین، فقط شاهد تجمعات در شهرهای بزرگ و اعظام نیروهای ضد شورش از شهرستان ها به تهران، شیراز و بقیه کلان شهرها بودیم. اینگونه حکومت در سرکوب معترضان موفق می شد. اما امروز تمام دنیا شاهد درماندگی نظام برای مقابله و سرکوب معترضان هستیم 
در صورت ادامه ی قیام سراسری مردم ایران، زوال و نابودی نظام جمهوری اسلامی دور نخواهد بود و این بر همگان عیان است. 

قیام زنان خاموش شدنی نیست

خیزش سراسری زنان و مردان آزادی خواه ایران علیه دیکتاتوری جمهوری اسلامی

۴۴ سال است که ملایان مستبد با افکاری پوسیده و قرون وسطایی با مغزهای ایدئولوژیک بدوی خود بر اریکه ی قدرت نشسته اند. این کفتارهای مردار خوار سال هاست که از خون مردم ایران تغذیه می کنند. ستون های کاخ هایشان بر خون و نفت بنا شده و این دو شاهرگ حیاتی شان است. خون می ریزند و با نفت، باج می دهند و هر روز بر جور و ستمی که بر ایرانیان روا می دارند می افزایند. آن چه از همه دردآور تر است، سکوت پشت پرده ی جهانیان است.

هزار و چهارصد سال است که ایرانیان در حال مبارزه با افکار پوسیده ی اسلام گرایان و دین فروشان هستند. این دقیقا همان چیزی است که مردم ایران را از دیگر ملت ها جدا کرده است. ایرانیان ۱۴۰۰ سال است که در مبارز و در صدد باز پس گرفتن تاریخ، فرهنگ و تمدن چندین هزار ساله ی خود و در درصدد بازپس گرفتن ایران هستند.

 

اطلاعیه 1497 با موضوع #مهسا_امینی کشته شدگان شهریور 1401